บทที่ 1400

ในดวงตาของเซี่ยอวี้รุ่ยมีแววอาฆาตวาบผ่านอย่างรวดเร็ว ราวกับมองไม่เห็นมู่จื่อเยียน นางหันไปยิ้มให้หมัวมัวจากวังแล้วกล่าวว่า พระสนมเอกหลานทรงเกรงพระทัยเกินไปแล้ว มีของดีอะไรก็นึกถึงข้า รอครั้งหน้าข้าเข้าวังไปถวายพระพร จะต้องขอบพระทัยพระสนมให้ดีเลย

หมัวมัววัยกลางคนลอบมองมู่จื่อเยียนแวบหนึ่ง แล้วหันกลั...